როცა არ ელი…(ლილე)

29 Feb


დღე ჩვულებრივად დაიწყო …. ისევ დილით ადრე ავდექი და წავედი იქ, სად წასვლა არასდროს მიხაროდა…სკოლაში…. სკოლაში ყველაფერი ისევ ისე იყო როგორც ყოველთვის, არაფერი განსხვავებული… მინდოდა ჩემს ცხოვრებაში რაღაც ახალი ყოფილიყო და ყველაფერი შეცვლილიყო…შეიცვალა კიდეც, ოღონდ ცუდად…
როცა სახლში დავბრუნდი გამიკვირდა რომ ჩემი ძმა სახლში არ იყო … ამ დროს სულ სახლშია და რა თქმა უნდა სძინავს. ტელეფონმა დარეკა, ვუპასუხე და ჩემი ძმის აკანკალებული ხმა გავიგე. მითხრა რომ სასწრაფიოდ მივსილიყავი საავადმყოფოში და ტელეფონი გამითიშა … ვერ მივხვდი რა ხდებოდა.. გიჯივით გავიქეცი. არც მახსოვს როგორ გავიარე მანძილი სახლსა და საავადმყოფოს შორის.. როცა მივედი ყველა ჩემი ახლობელი დავინახე მაშინვე მივხვდი რომ ყველაფერი ცუდად იყო… ჩემი ძმა გაშტერებული იჯდა და ვერ აზროვნებდა …. უნებლიედ ჩავარდი პანიკაში და ყვირილი ავტეხე… ვყვიროდი რომ ვინემს აეხსნა ჩემთვის რა ხდებოდა… უცებ ჩემი ძმა გამოცოცხლდა და ჩემთან მოვიდა. ვატყობდი როგორ უჭირდა იმის თქმა რის თქმასაც აპირებდა…
– დდდდდეეე.. ჩვენი მშოოო…_ და ისევ პაუზა. მე უკვე აგარ შემეძლო ამის გაძლება…_ დედა და მამა ავარიაში მოყვნენ… დედა საოპერაციოშია…..
მე ავკანკალდი და უცებ გონება დავკარგე . გონს რომ მოვედი ჩემი ძმა თავზე მედგა… უცებ ყველაფერი გამახსენდა და ისეტერიული ტირილი ამიტყდა.. მაშინვე წამოვხტი გიჟივით დავიწყე აქეთ იქით სიარული… ექიმი მეუბნდებოდა რომ უნდა დავწოლილიყავი მაგრამ ამაზე ფიქრი არ შემეძლო… 4 სათი ასე ტანჯვაში გავატარე და უცებ მივხვდი რომ მამაჩემი არსად იყო … ისევ ჩემ ძმას მივარდი ..
–მამა სადააა?
მან ვერაპერი მიპასუხა კიდევ აუტყდა ტირილი და თავი დახარა… ისევ ჩავიკეცე მაგრამ ამჯერად გული არ წამსვლია.. რატომღაც ყველანაირი იმედი დავკარგე… კიდევ 3 საათი გავიდა და როგორც იქნეა ექიმი საოპერაციოდან გამოვიდა…. ეტყობოდა რომ რთული და დიდი ოპერაცია იყო, თუმცა მის სახეზე იმედის მომცემი სხივი ვერ შევნიშნე…..
–ჩვენ ყველაფერი ვცადეთ, მაგრამ…. ძალიან ვწუხვარ…..
ამის გაძლება ნამდვილად აღარ შემეძლო .. რაღაც არა ამქვეყნიყნიური ხმით ავრიალდი…
ამის მერე დაიწყო ჩემი უსიცოცხლო ცხოვრება….სიცოცხლე რომელშიც არაფერი შედიოდა… არავითარი ღიმილი, სიცილი, სიხარული, ბედნიერება….
ეს ტკივილი მკლავდა და თან არ მკლავდა… ეს ენით აღუწერელი ტკივილი იყო… ერთადერთი რაც ცოტა შვებას მგვრიდა ის იყო, რომ ჩემი ძმა ყოველთვის ჩემთან იყო როცა მჭირდებოდა…. ჩვენ გადავწყვიტეთ ყველასგან დამუკიდებლად გვცხოვრა… ჩვენი თავის პატრონები ჩვენვე გავხდით. და ასე ვცდილობდით გაგვეგრძელებინა ცხოვრება…. მე ეს ყველაფერი უფრო მძიმედ გადავიტანე… ალბათ ჩემი ძმა ნაკლებად გამოხატავდა თავის გრძნობებს… თან მას ყავდა საყვარელი ადამიანი და ალბათ ეს სიყვარულიც ეხმარებოდა მას ამ ყველაფერში…
ორი თვს შემდეგ როგორც იქნა სახლიდან გავედი … და ისევ სკოლა…. კლასში ყველა ისეთი თვალებით მიყურებდა, ვგრძნობდი როგორ ვეცოდებოდი… ეს მე კიდე უფრო დიდი ტკივილს მაყენებდა.. ხანდახან ვცდილობდი ისევ მეხუმრა ჩემს მეგობრებთან ერთად, მაგრამ არაფერი გამომდიოდა…
ერთხელ როცა სახლიდან გავედი მივხვდი რომ იმ დგეს სკოლაში შესვლა არ მინდოდა და ჩემს საყვარელ პარკში წავედი….
სკამზე დავჯექი, ნაუშნიკები გავიკეთე და ჩემ საყვარელი წიგნის კითხვა დავიწყე….. მუსიკა დამთავრდა და ვიღაცის ლანძღვის ხმა გავიგე. მისკენ გავიხედე. ჩემსკენ მოდიოდა… დამაინტერესა რას ან ვის ლანძღავდა და მუსიკა აღარ ჩამირთავს…… ჩემთან მოვიდა და სკამზე დაჯდა…
–ყველანი ერთნაირები ხართ ….. –გაბრაზებული ხმით თქვა….. ვერ მივხვდი რა უნდოდა…
–მე მითხარი რამე?
_ხო… ყველანი ერთნაიები ხართთქო…–გაოცებულმა შევხედე…
_ვერ ვხვდები მე რატო მეუბნები მაგას…..თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს… მკიდია…
–ხო, თქვენ ყველას ყველაფერი გკიდიათ..
_მომისმინე თუ ვინმეზე გაბრაზებული ხარ წადი და ეგ ყველაფერი იმას უთხარი. მე თავი დამანებე რაა….
_რა მნიშვნელობა აქვს ვის ვეტყვი … ეს ყველა გოგომ უნდა იცოდეს…..
–მე მაინც მკიდია რას ფიქრობ შენ… მაგრამ ყველა ერთნაირი არ არის….
–რახან შენ იტყვი.
–მე იმასაც გეტყვი, რომ სასწრაპოდ ფსიქიატრთან ხარ მისასვლელი.
–ეგრე ძალიან მეტყობა?
–კი, ძალიან.
–ხოოოო. ისე ცოტა უხეშად დავიწყე შენთან საუბარი … უკაცრავად.
–არაუშავს… მთავარია ხვდები.
–ისე მე ლაშა მქვია.
–სესილია….
–ლამაზი სახელია.
–გმადლობ. – ვუთხარი და წამოვდექი.
–მიდიხარ?
–ხო, უკვე დიდიხანია აქ ვარ.
–სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა..
–ცოტა სახვანაირად რომ დაგეწყო საუბარი, ალბათ იგივეს ვიტყოდი…– და გავუღიმე. გაიცინა..
–ალბათ მართალი ხარ…
–ნახვამდის.
–კარგად იყავი.– ასე დავემშვიდობეთ ერთმანეთს….
სახლში მივედი… მაცივრიდან ნაყინი გამოვიგე და კომპიუტერს მივუჯექი.. მეგობარს მივწერე… მთელი დღე კომიუტერთან გავატარე… გამიკვირდა .. იმ ამბის შემდეგ იშვიათად ვჯდებოდი კომპიუტერთან…. მარე ჩემი ძმაც მოვიდა და მოვუყევით ერთმანეთს როგორ ჩაიარა დღემ…. მე მას არაფერს ვუმალავდი და არც ის მიმალადა რამეს…
მეორე დღეს შაბათი იყო და გვიანობამდე მეძინა. საღამოს ისევ წავედი პარკში, ისევ იმ სკამზე დავჯექიისევ გავიკეტე ნაუშნიკები და ისევ ის წიგნი გადავშალე. უცებ სკამზე ვიგაც ჩამოჯდა… მისკენ გავიხედე და ისევ ლაშა იყო… ნაუშნიკები მოვიხსენი, წიგნი დავხურე.
–გამარჯობა.
–გამარჯობა…
–არ მეგონა დღესაც თუ შეგხვდებოდი.
–თორემ არ მოხვიდოდი ხომ?–გამეცინა– მე კიდე მინდოდა რომ მოსულიყავი და გელოდებოდი… ლამის იმედი დავკარგე.
–მართლა?
–ხო, მართლა.
–და რატომ მელოდებოდი?
–იმიტომ რომ განსხვავებული მგონიხარ.
–ყველა ადამიანი განსხვავდება ერთმანეთისგან.
–შეიძლება, მარამ შენში მაინც რაგაც კიდევ უფრო განსხვავებული დავინახე.
–მიხარია.
–არ გინდა ცოტა გავისეირნოთ?
–რატომაც არა.
ჩვენ გავისეირნეთ და ბევრი ვილაპარაკეთ… მიყვებოდა თავის ამბებს და მეც ვუყვებოდი ჩემზე რაღაცეებს, მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში მომხდარ მთავარ უბედურებაზე არაფერი მითქვამს. არ ჩავთვალე საჭიროდ.
ასე შემთხვევით დავმეგობრდით მე და ლაშა… ერთმანეთს ხშირად ვხვდებოდით და ინტერნეტითაც ვეკონტაქტებოდით….. რატომგაც მასთან შეხვედრა ძალიან მიხაროდა, ჩემი ცხოვრება კიდევ ერთხელ შეიცვალა, ოღონდ ამჯერად უკეთესობისკენ… რა თქმა ჩემში რაღაც ისევ იყო მკვდარი და ვერაფერი შეცვლიდა… მისი ნახვისას და მასზე ფიქრისას დიდ ბედნიერებას ვგრძნობდი… რამდენჯერმე გავიფიქრე, რომ ეს სიყვარული იყო თუმცა ჩემს თავს ყოველთვის ვეუბნებოდი ” გაჩუმდე სესილია, რა სისულელეს ამბობ … მას შენ არ უყვარხარ და არც შენ გიყვარს ის.. ეს არ არის სიყვარული”…
ერთხელ ლაშამ დამირეკა და შეხვედრა მთხოვა. მითხრა რაგაც მნიშვნელოვანი უნდა გითხრა და სწრაფად მოდიო… ავნერვიულდი… უცნაური ხმა ქონდა…დანიშნულ ადგილას მივედი… შევამჩნიე, რომ ლაშა ღელავდა.
–რა მოხდა ლაშა?
–მე მივემგზავრები და მინდა დაგემშვიდობო.
–რა? სად?
–ჩემს მშობლებთან მივემგზავრები.
უნებლიედ ამივარდა ტირილი… ლაშა დაიბნა.
–რა დაგემართა ?
–არაფერი .
–როგორ თუ არაფერი .. რატომ ატირდი?
–უბრალოდ ყველა ვინც–პაუზა– ვინც მიყვარს მარტო მტოვებს.–ამ დროს პირველად გამოუტყდი საკუთარ თავს რომ მიყვარდა.
და ასე უეცრად დავიწყე ჩემს ტკივილზე საუბარი.. სახე შეეცვალა..ვერაფერი თქვა…
–მართლა გიყვარვარ ?
–დაივიწყე რაც ვთქვი… ბედნიერ მგზავრობას გისურვებ–ავდექი და წამოვედი. დამეწია და გამაჩერა.
–რა გინდა?
–მეც მიყვარხარ..

5 Responses to “როცა არ ელი…(ლილე)”

  1. ourvintageworld February 29, 2012 at 12:32 pm #

    es chemi pirveli najgapnia da mkacrad nu ganmsjit….. :D:D nelnela viswavli albat….😀

  2. ourvintageworld February 29, 2012 at 1:36 pm #

    lileee dzalian momewona martla,azlosaa chems pirovnebastan martla magaria<3upro realuri da gansvavebuli<3<3<3

  3. ourvintageworld February 29, 2012 at 1:50 pm #

    madloba nat didi…….❤ genacvale…. :*

  4. Nata Buxrashvili February 29, 2012 at 5:21 pm #

    dzzaaalian momewonaa❤
    tu gaagrdzeleeb weraas upro daixvewebiiii ^__^
    xoda gaagrdzele wera😀

  5. ourvintageworld February 29, 2012 at 6:20 pm #

    vagrdzeleb… axla kide daviwye axali …. vnaxot ra gamomiva…😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: