სევდას…!

10 Feb


აივანზე ჩუმად გააბოლებს სევდა,
ვიფიქრე, უჩემოდ ჩემს ნერვებს ლევდა…
არავინ იცის როგორ ვუყვარვარ მას…
როგორ ვეხები მასთან მე ცას…

ისევ ვიგრძენი სუსტი მე ტკივილი…
და გავიგონე მისისვე კივილი…
ისევ გავიშალე ფაფუკი თმა…
და ჩემს ყურში გაისმა ხმა…

ჩუმი,სასტიკი,ველური ლოცვა
და ისევ ვიგრძენი სევდას მე კოცნა,
თითქოს მიყურებ მელიასავით
და მიცინიხარ ფერიასავით….

გაფითრდა,გათეთრდა,დადუმდა არე,
ცაზე კი ისევ გამოჩნდა მთვარე,
ისევ სევდას ცინიზმით ვთბები…
ჰაერს კი ეხება გაშლილი თმები…

და გიყვირივარ…არ გესმის ჩემი…
გთხოვ! დამიბრუნე რაც იყო ჩვენი!
და გამახსენდა რა იყო ძველად
სევდა კი მიყურებს უკანასკნელად!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: